info

Je hebt het minimaal aantal bereikt

Shoppingbag (0)

Er zitten nog geen items in je shoppingbag.

Ik zal niet meer stelen.....

Ik zal niet meer stelen.....

Met bonkend hart rolden mijn ogen over de tekst van een Duitse advocaat; ik was een fotodief!

Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen, toen ik een officiële brief in mijn email vond; afkomstig van een Duitse advocaat. Ondanks het vele jargon over copyright begreep ik dat hij gestuurd was om mij erop te wijzen dat ik zonder toestemming een foto van iemand had geplaatst....en om dit te bewijzen; een linkje naar mijn instagram account.

Ik klikte op de link, en een winters tafereeltje bracht mij twee jaar terug naar december 2015. Ik herkende het fotootje vaag; een klein zwart autootje in de sneeuw, met een kerstboom en cadeaus op het dak. Ik zal jullie ongetwijfeld een zalig kerstfeest hebben gewenst.... Zonder één seconde na te denken verwijderde ik de post, alsof ik nog vlug mijn sporen kon uitwissen, maar het was te laat....het bewijs was natuurlijk allang veilig gesteld; ik was er gloeiend bij!

Ik zou iets moeten ondertekenen, waarvan ik niet verder in Google translate kwam dan : “ik zal het nooit meer doen, anders moet ik € 5001 per foto betalen” En ergens nog in kleine letters “dat ik wel zorg zou dragen voor de kosten”
De foto was dus niet door mij genomen . Al had geen flauw idee door wie dan wel, (want gevonden op Pinterest ) maar nu kwam de fotografe haar credits dus halen!

Ik zou mezelf niet zijn als ik dit tot op de bodem zou uitzoeken voor dat ik ook maar één handtekening zet.....en googlede er op los!


Copyright
Ik las me in over copyright, en vond een (inmiddels omstreden) wet uit 1912 die in 26 landen is aangenomen, die de fotograaf/auteur/muzikant beschermt tegen mensen zoals ik. Mijn overlevingskans daalde nu naar nul.

In een tijdperk waarin we alles maar re-posten, doorlinken, downloaden, twitteren, en álles met elkaar delen op sociale media, moet je dus anno 2019 wel heel erg op je hoede zijn! De fotodief is snel geboren, de privacy snel geschonden! Bronvermelding geeft je nog geen toestemming andermans foto te gebruiken, iemand taggen ook al niet, en ook met hashtags als #notmypicture of #inspiration #frompinterest kom je niet weg! Slechts het overleg van een overeenkomst waaruit blijkt dat je toestemming hebt van de fotograaf telt!

Ik kreeg meteen overal twijfels over...had ik nog meer schade gemaakt? Had ik de LINDA. fotograaf ook toestemming moeten vragen toen mijn zoon plaatjes ging knippen en plakken voor school? Het komt straks immers op de tentoonstelling, en daar komen weer foto’s van...Het zal toch niet?!; ik studeerde af aan de modeacademie met collages vól “foto’s van een ander” zonder één bron te noemen.....deed ook niemand moeilijk over!
Jeetje....ik draaide overuren op Google om daar allemaal achter te komen! Ik beloof je dus een volgend blog met “do’s en vooral don’ts over het gebruik van foto’s op het web!


Wat een lucratieve business!
Iedere zichzelf respecterende (hobby)-fotograaf ( in dit geval een Finse dame met een (food) blog) kan zich dus met zijn/haar beste foto’s aanmelden bij bedrijfjes die zich inzetten om diefstal van jouw foto’s op te sporen en aan te pakken. Kost je niets meer dan een percentage van de gesprokkelde “photo-fee”. Photoclaim is dus zo’n bedrijf. Ze hebben simpelweg zoekmachines die het hele wereld wijde web even nalopen! Vervolgens één of twee advocaten in dienst, die de dieven opsporen en angstaanjagende brieven sturen, om er uiteindelijk zelf met de grootste buit vandoor gaan.

Ik kon wel janken...
Er zat niets anders op dan “de tegenpartij” mijn welgemeende excuses aan te bieden , eerlijk te vertellen dat ik me van geen kwaad bewust was, het allang was vergeten, en te vragen wat ze nou eigenlijk nog verder van mij wilden.... Het antwoord kwam snel, en mijn hart stond even stil; ze wilden € 2745,26 op hun rekening zien. En snel een beetje! Een slordige €1800 voor de fotograaf (had ik de bron vermeld was het nog steeds €900) en €900 voor de advocaat. Dus nee, ik kocht hiermee niet het autootje afgebeeld op de geleende foto. Wat een kut-kerst-grap. Kon wel janken. Ik gooide de namen Photoclaim en die van advocaat Robert Fechner op Google en het bleek toch geen grap.

Ik voelde paniek, en wat doe je dan? Natuurlijk; je blijft rustig en raadpleegt je rechtsbijstandverzekering (waar je al jaren premie voor betaalt, en nu eindelijk eens kunt aanspreken). Alsof de hele wereld je in de steek laat als je aan andermans spullen hebt gezeten; van conflicten m.b.t eigendomsrecht trekt de rechtsbijstandsverzekering haar handen af! Daar zit je dan....als fotodief.


Met de billen bloot of vol in de verdediging ?
Met honing vang je meer vliegen dan met azijn zegt mijn man altijd, dus toen ik “de tegenpartij” terug schreef dat er geen joekelig groot bedrijf achter dit insta-account zit, maar slechts een hardwerkende moeder die met haar hoofd in de kerststemming een domme fout heeft begaan, waarvoor al duizend maal excuses, streken ze met hun hand over hun hart en kreeg ik € 700 korting. Aardig op zich, want inmiddels wist ik dat het geen snars uitmaakt of je particulier of zzp’er bent of een bedrijf runt; pikken is voor iedereen gelijk. Toch voelde € 2000 nog steeds niet goed, maar ik was gevoelsmatig “uitonderhandeld”.

Dus zocht ik online naar “zaken zoals de mijne” en trof een Duitse advocaat die al wel honderd keren met dit photoclaim–bijltje had gehakt. In een gratis chat legde hij uit dat het weliswaar strafbaar is wat ik had gedaan, toch was de hoogte van de straf niet billijk. Tenzij een fotograaf kan bewijzen veel geld te vangen voor licenties, komt het vaak op een paar tientjes neer.
En zo nam ik voor het vaste tarief van € 358,50 mijn Duitse advocaat in de arm, die inschatte dat mijn boete niet meer dan €750 allin moest zijn.


Schade en schande
Terwijl ze mij steeds dwongen om binnen no-time te reageren, zat ik nu anderhalve week zenuwachtig te wachten op een reactie.
En dan komt de dag dat je hoort dat “ Die Gegenseite hat unser Angebot angenommen, en bijna blij bent de zaak af te kunnen sluiten voor slechts €1129,94. (waarvan € 129 naar de fotograaf hè) Ik kon weer opgelucht adem halen...”alles ist vorbei!”

Hè?? Bizar wat mijn brein doet, ze geeft me nog een gevoel van overwinning ook! Had ze twee jaar geleden niet effe iets beter op kunnen letten?

Schade! betekent trouwens “jammer” in het Duits en dat vind ik té licht uitgedrukt. Het doet bijzonder veel pijn, om je zuur verdiende centen zo in rook op te zien gaan, maar ik neem mijn verantwoordelijkheid en ben er wijzer van geworden.

Als de vriendelijke fotografe mij een “friendly reminder” en een “friendly fee” had gestuurd, met achter de hand het hele rechtelijke verhaal bij weigering, dan had ik haar heus serieus genomen, en die paar tientjes betaald! Wie niet?

Dat autootje kom ik trouwens nog overal tegen op het web! Anoniem misbruikt zeg maar, door mensen als jij en ik. Wat zou ík graag geïnformeerd zijn geweest! Ik ga deze fotodieven maar eens bellen om te klikken denk ik.....in ruil voor karmapunten.



Liefs! Cindy

Mocht je willen reageren, of vragen hebben; leuk!
( ps. ik heb natuurlijk maar 1 gelukte sefie ;-)


 
  Cindy     11-02-2019 21:25     Reacties ( 5 )
Reacties (5)
 Mar... -  19-02-2019

Jeetje...... echt heftig, ga gelijk alles checken! Fijn dit blog en wat vertel je het eerlijk en goed.

 Tum -  12-02-2019

Wat een bizar verhaal! En wat een heks van een type zeg!! Ze had je inderdaad gewoon kunnen wijzen op je schandaaaaaalige beginnersfout ?en je misschien een (normale) rekening kunnen sturen voor het gebruik van haar foto. Ik ben mijn eigen muurtekening ook tegengekomen als kerstgroet waar desbetreffende bedrijf haar logo doodleuk overheen had geplakt, maar bij navraag had zij mijn foto ook gewoon gevonden via Google dus ik heb het maar gewoon als compliment opgevat! Dat kan natuurlijk ook.

 Monique -  12-02-2019

Wat ben je toch veelzijdig! Gesmuld van je blog?

 Charissa -  12-02-2019

Wauw wat een verhaal! Wat vervelend dat je dit heb moeten meemaken maar fijn dat je het deelt. Zelf heb ik het voornemen om ook voor mijzelf te beginnen en dan zijn dit soort verhalen toch handig om daar ook bewust van te worden. Succes in ieder geval en het was mooi om te lezen!

 Issa -  12-02-2019

Mooi dit verhaal en voor veel denk ik ook herkenbaar. Ik heb het alleen andersom al vaak genoeg meegemaakt dat mensen ongevraagd mijn brand fotos gebruiken. Zo attendeerde diverse mensen mij er twee jaar geleden op dat ze mijn foto waren tegengekomen bij iemand anders. Ze gebruikte hem voor haar eigen merk. Ze had zelfs over ons logo haar logo geplakt ?????? Wij hebben nooit boetes neergelegd maar we laten ze wel verwijderen. Voelt toch niet fijn als je zelf met een heel team werkt, paar dagen shoot en dat je fotos dan hup zo voor andere merken wordt gebruikt. Fijn dit blog geeft denk ik aan veel mensen helderheid maar eigenlijk is het heel simpel : als het geen stock fotos zijn mag je ze zonder toestemming niet gebruiken.